Benliğimi hissetmeyi çok özledim.

Merhaba.

Ben 23 yaşındayım. Geçen sene üniversiteden eve döndüm. Bu yaşa kadar sürekli örtünmem için baskı yaşadım, bunun yanında şiddet de vardı. Ben ailemin yanında çok sessiz sakin bir kadınım, dışarıda ise dünyanın en güçlü kadını imajı vermeye çalışıyorum.

Başörtüsünü isteyerek, severek takıyormuşum gibi gösteriyorum çünkü insanların bana acımasından çok korkuyorum.

Başımdakini her taktığımda aynaya bakmamaya çalışıyorum çünkü karşımda güçsüz birini görüyorum ve sürekli ağlama krizleri yaşıyorum. Annemin desteği var ama olmuyor. Bir bez parçası her gün boğazımı sıkıyor, ölmem için diretiyor. Dışarı çıktığımda saçlarımı savurmayı, benliğimi hissetmeyi çok özledim.

Bu satırları sessiz gözyaşlarıyla yazıyorum. Bazen inançlarımdan uzaklaşıyorum, eskiden daha köklü olan manevi duygularım artık gitgide beni uzaklaştırıyor. O’nu görmüyorum, yanımda olduğunu artık hissetmiyorum, beni bıraktı, kulunu tek başına bıraktı; bu bana acı veriyor.

Arkadaşlarım güzelce giyindiğinde onlarla fotoğraf çektirirken içim acıyor. Telefonumda örtülü tek bir fotoğrafım yok, sosyal medya hesaplarım zaten yok; kendimi görmeye tahammül edemiyorum. Dışarıda güçlü görünürken, ev yolunda yıkık ve özgüvensiz birini görmek içimi yakıyor. Sosyal medyada başlarını açtıklarını paylaşan kadınlar için insanların ‘’Hepsi tiyatro oynuyor, hepsi aktivist,’’ düşünceleri beni derinden üzüyor çünkü bunlar hayatta varolan gerçeklikler ve hepsi yıllarca ev içinde bastırıldı. Bu cehennem azabından nasıl çıkacağımı bilmiyorum. Bir işim yok, sınavlara hazırlanıyorum; bir ışık bulamazsam sevincimi ve kişiliğimi kaybedeceğim.

Babam çok sert bir insan, onun yanında hep çok dikkatli davranmaya ve konuşmaya çalışırım. Ben sessiz biriyim ve onun yüksek sesi beni korkutuyor, bu konuyu açarsam onu kaybederim. Aynı zamanda o çok iyi bir insan ve baba, onu kaybetmek istemiyorum; bir çıkmazdayım. Eğer istediğim şehri kazanır ve iş bulursam işim sayesinde açılacağımı söyleyebileceğim.

Birilerinin bana destek olmasını istiyorum.

———

I am a 23 years old woman and I have been pressured to wear headscarf until this age. There has been some violence too. Although I am a very calm and quite around my family, I am acting like I am the most powerful woman on earth outside of my house. I pretend as I am willingly wearing headscarf because I don’t  want other people to pity on me. Every time I put this thing on my head, I avoid mirrors because when I look at myself in the mirror with a headscarf on my head, what I see is a very weak person. I am constantly having crying attacks. Although I have my mother’s support, I still can’t stand living like that. A piece of a rag is squeezing my throat and forcing me to die. I miss flipping my hair outside and feeling my true self so much.

I am writing these lines with silent tears. Sometimes I am feeling alienated from my beliefs, I am getting far away from my spirituality.

I don’t feel God’s support with me anymore, I feel like I am left alone by him; it hurts me.

When I see my friends all dressed up and taking photos, being around them makes me suffer deeply. I don’t have even a single photo of myself with a headscarf, I don’t have any accounts on social media; I can’t stand seeing myself. While trying to look strong outside, seeing someone ruined and insecure on the way home hurts my heart.

I hear people saying things like ‘’They are all actresses, all activists.’’ When they see someone taking off her headscarf. Hearing those thoughts deeply agonizing me because I know for a fact that need for change is one of the existing facts of life and I know that those women had been suppressed for years. I don’t know how to get out from hellish torture. I don’t have a job, I am studying for the exams now; if I cannot find a light, I will lose all my joy, my personality.

My father is a very tough man. I always act and talk very carefully around him. I am a quiet person and his loud voice is scaring me. If I tell him that I don’t want to wear headscarf, I am sure I will lose him. He is a good person and a good father, I don’t want to lose him; It’s a dead end. If I can score good enough in the exam and find a job in the city that I want, I am planning to tell him that I don’t want to wear headscarf  anymore.

I need people to support me.

 

Paylaş:

Yorumlar (4)

  1. Hiç bir zaman yalnız değilsin. Çok çalışıp istediğin şehri kazanabilirsin; bence bu azimle yapamayacağın bir şey yok. Biz kadınlar olarak yanındayız 🙂

  2. Benbenmiyim

    Ben 34 yaşındayım babam imamdı. Ve ancak bu yıl açabildim. Oku Çalış iş sahibi ol. Başka bir yolu yok maalesef.

  3. Özgürlük Emek İster (Bulutsuzluk Özlemi)

    Aç güzelim saçını
    Savursun rüzgar
    Aç güzelim saçını
    Güneş parıldatsın
    Aç güzelim saçını
    Yağmur ıslatsın
    Dökülsün damlalar
    Tellerinden
    Biliyorum seni saran o çemberi
    Biliyorum özgürlük emek ister…

  4. Açıkça destek istediğin için mail adresimi bırakıyorum.
    [email protected]. bana yaz. 2 kere kapandim ve açıldım. Sohbet edebiliriz.

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir